Փոքր խմբի գործիքների տուփ․ վստահորեն կիսվել

Ամփոփում․ Դերախաղը մեզ բավականաչափ լարում է տալիս (և շատ ծիծաղի առիթ), որպեսզի սովորենք սթրեսին դիմակայել։

«Գործիքների տուփ» շարքի գրառումներում կպատասխանենք փոքր խմբեր վարելու մասին ամենատարածված հարցերից մի քանիսին։ Եթե ունեք հարցեր, որոնց կուզենայիք պատասխան ստանալ, պարզապես գրեք մեզ։

Ինչպե՞ս օգնեմ իմ փոքր խմբին վստահությամբ կիսվել ավետարանով։

Փոքր խմբին ավետարանով վստահությամբ կիսվել օգնելու լավագույն ձևերից մեկը վարժվելն է։ Դա կարող եք անել ձեր սովորական փոքր խմբի հանդիպման ժամանակ։ Հանդիպման ավարտին բաժանվեք զույգերի և դերախաղով փորձեք ավետարանով կիսվելու մի իրավիճակ։ Օրինակ՝ ընտանիքի անդամի, գործընկերոջ կամ ընկերոջ հետ, կամ մեկի, ում առաջին անգամ եք հանդիպում։ Կարևոր է, որ «չհավատացողի» դերը խաղացողը բաց լինի լսելու։ Այդպես ավետարանով կիսվողը կկարողանա վարժվել իր բառերով այն ներկայացնելուն։ Ավետարանը մեր բառերով արտահայտելը առաջին քայլն է, որ վստահությամբ կիսվենք դրանով։

Մեկ այլ դժվարություն, որ պետք է հաղթահարել, մեր սեփական ձայնը լսելու լարվածությունն է, երբ ավետարանով ենք կիսվում։ Դերախաղը մեզ բավականաչափ լարում է տալիս (և շատ ծիծաղի առիթ), որպեսզի սովորենք սթրեսին դիմակայել։ Հետագայում, երբ հայտնվենք մեր փորձածին նման զրույցում, ավելի հանգիստ կլինենք, և մեր միտքը աղոթքով ավելի ուշադիր կլինի Սուրբ Հոգու առաջնորդությանը՝ բառ առ բառ։

Վստահության մեկ այլ խոչընդոտ մեր կիսվող ավետարանի բովանդակությունն է։ Իսկ եթե մեր փոքր խումբը ճիշտ չի հասկանում աստվածաբանությունը՞։ Կամ եթե ավետարանի ուղերձի մի մասը բաց է թողնում կիսվելիս՞։ Սրանք այն բաներն են, որ նկատում ենք, երբ փոքր խմբով վարժվում ենք ավետարանով կիսվելուն։ Մեզնից ոչ ոք կատարյալ աստվածաբանություն չգիտի։ Մենք բոլորս աճում ենք։ Առողջ փոքր խմբում կարելի է սխալներով խոսել և խոնարհաբար լսել նրանց, ովքեր մեզնից տարբեր բաներ են ասում։ Մենք միմյանց կարիքն ունենք։ Վարժվելով՝ հնարավորություն ենք ունենում լսելու միմյանց պատկերացումներն Աստծո մասին։