Բազմապատկման ԴՆԹ․ հաջողություններ

Ամփոփում․ Երբ փոքր խմբի անդամները տեսնում են, որ մեկի հաջողությունը ամբողջ խմբի հաջողությունն է, ձևավորվում է ուրախությամբ տոնելու սովորություն։ 

Փոքր խմբի յուրաքանչյուր անդամ հնազանդության ու աճի քայլեր է անում։ Այդ «հաջողություններից» են՝ Սուրբ Հոգուն հնազանդվելը, Սուրբ Գրքի պատվիրաններին հետևելը, աղոթելը, Աստվածաշնչի դասով կիսվելը, մեկին ներելը, Ավետարանով կիսվելը, մեղքը խոստովանելը և նոր փոքր խումբ սկսելը։ Այս ոլորտներում աճելու համար քաջություն և Սուրբ Հոգու զորությունն է պետք։ Բայց պետք են նաև քաջալերողներ։

Երբ փոքր խումբը տեսնում է, որ մեկի հաջողությունը ամբողջ խմբի հաջողությունն է, ձևավորվում է ուրախությամբ տոնելու սովորություն։ Ինչպես կարեկցանքով ու ըմբռնումով ենք կիսում յուրաքանչյուր դժվարություն, այնպես էլ բոլորը կարող են ուրախանալ հնազանդության յուրաքանչյուր նոր քայլով։ Իսկ այն, ինչ տոնում ենք, ցույց է տալիս, թե ինչն ենք կարևորում։ Միմյանց այսպես պատվելը հիշեցնում է վաղ եկեղեցին։

Նոր Կտակարանի՝ «միմյանց» մասին հատվածները համայնքի, ոչ թե անհատի մասին են։ Դրանցից են՝ աղոթել միմյանց համար, քաջալերել միմյանց, սիրել միմյանց, ծառայել միմյանց, հնազանդվել միմյանց և պատվել միմյանց։ Սրանք ընդամենը մի քանիսն են։

Աճն ու բազմացումը տեղի են ունենում ուրախության, տոնելու, քաջալերանքի ու խոնարհության մթնոլորտում։ Որպեսզի փոքր խմբերում մրցակցություն ու նախանձ չլինեն, պետք է հրաժարվեն աշխարհի «հաղթանակի» գաղափարից և ընդունեն վաղ եկեղեցու սիրող համայնքի օրինակը։ Մեկ մարդու «հաջողությունը» ամբողջ փոքր խմբի հաջողությունն է։